نيز نقل است از سلطان ملت مصطفوى و برهان حجت نبوى ، ميوهء دل اولياء و جگرگوشهء سيد انبياء ناقد على ، وارث نبى ، عارف عاشق ، امام ابو محمد جعفر صادق عليه الصلاة و السلام كه دهقانى سالخورده كه لطايف اوقات را بوظايف عبادات و طاعات مصروف مىداشت چون از سراى غرور بجوار رحمت رب غفور پيوست آن حضرت او را در واقعه ديد كه در رياض بهشت به بهجت و شادمانى تمام سير مىكرد از او پرسيد كه اين قرب و منزلت بچه عمل يافته‌اى جواب داد عباداتى كه از من واقع شده بود و بدان اميدوارى تمام داشتم هيچيك از آن مقبول درگاه حضرت حق نشد متحير شدم كه چه سازم ناگاه صداى نداى پادشاه بخشندهء مهربان جل عظمته برآمد كه يكى از دوستان ما در نيم‌روز بر كنار فاليز تو مىگذشت از روى اخلاص و اعتقاد تمام خربزه‌اى پيش آوردى كه از آن محظوظ و بهره‌مند گشت و بدان جهت گناهان ترا بيامرزيدم و اين منزل شريف و مقام لطيف از آنجا ميسر شد و نقل است از امام جعفر صادق : نظم آنكه كارد ز غله يا ز درخت * يكهزار از عنايت رازق مىشود از بهشتيان به يقين * بعنايات حضرت خالق و در شرحى از شروح بخارى مذكور است كه در زمان سابق روزى نوشيروان عادل برسم سيرى بصحرائى رسيد ، پيرى كار كرده ، سالخورده‌اى را ديد كه درخت مىنشاند از او پرسيد كه چه درخت مىنشانى ؟ گفت درخت جوز يا زيتون . از او پرسيد كه كمال ثمرات اين نهال در مدت چند سال است ؟ دهقان صاحب تجربه جواب داد كه مدت سى سال اين نهال اميد به بر مىآيد ، انتفاع آن باهل روزگار مىرسد . نوشيروان از آن دهقان بپرسيد كه چند سال از عمر تو گذشته ، گفت صد و بيست سال كه مدت عمر طبيعى است . نوشيروان تعجب‌كنان گفت نهال نشانيدن اين پير بعد از صد و بيست سال علامت نشان خرافت است . بميوهء اين درخت كجا خواهد رسيد ،